فوتبال به سبك ايراني

همه چیز اما بیشتر فوتبال

فوتبال ما

سلام به همه

واقعا که حرکتهای فدراسیون فوتبال ما در طول تاریخ اگر نگوییم

بی نظیر واقعا کم نظیراست.

از بحث دوگروهی شدن لیگ که در هیچ جای جهان به جز برزیل

(با وضع منحصربه فرد فوتبالش که شباهتی به فوتبال ما ندارد)دیده نمیشود که بگذریم وضع تیم ملی واقعا شاهکار فدراسیون است.

حتما یادتان هست که ما فقط به یمن گل کاملا شانسی نیکبخت برابر اردن توانستیم از مرحله اول مقدماتی صعود کنیم وگرنه در همان آغاز کار حذف می شدیم.

در بازیهای آخرهم که با بردهای ناپلئونی تیم ملی  برابر کره شمالی و بحرین همراه بود گلها فقط با ضربات کاشته و توسط"مدافعان"تیم به ثمررسید.

هر صاحبنظر بیطرفی تایید میکند که تیم ملی ما پس از صعود به جام جهانی نه بازیهای زیبایی انجام داده و نه نتایج قابل قبولی گرفته که بارزترین نمونه آن در تورنمنت چهار جانبه و بی نام تهران و شکست برابر تیم دوم مقدونیه(یک شب پیش از پیروزی تیم اصلی این کشور با نتیجه دوبریک برابر تیم بسیار ضعیف لیختن اشتاین!!) و سپس پیروزی بر توگو تنها بادوضربه پنالتی بود.

از نکات جالب دیگر تاکید بیمورد سرمربی تیم ملی بر استفاده از بازیکنان پابه سن گذاشته ای است که گر چه زمانی بازیکن قابلی بوده و فوتبال ما وامدار آنان است اما مدتهاست که از فرم آرمانی خارج شده و نه در تیم ملی و نه در تیم باشگاهی خود بازی قابل قبولی ارائه نمیکنند ولی همچنان و در هر شرایطی در ترکیب فیکس تیم قرار دارند.

نگاهی به آمار گلهای زده و خورده بازیکنان نوک حمله و دروازه بان ما این امررا به اثبات میرساند.

البته یکی از دلایل این مسئله را میتوان با نگاهی بر لباسهای ورزشی تیم ملی و اکثر باشگاهها که نام یکی از بازیکنان برروی آن درج شده حدس زد.

خدا پدر مسئولان فیفارا بیامرزد که فدراسیونهارا ملزم به معرفی پنجاه بازیکن قبل از شروع جام جهانی کرده اند وگرنه بجز بازیکنانی که همه آنها را میشناسیم دیگران حتی برای چندروز قادر به برتن کردن پیراهن تیم ملی نبودند هر چند در نهایت خط خوردن اکثریت قریب به اتفاق آنان امری کاملا آشکار است.